WINTER 1992

Het sneeuwt.

Het sneeuwt

zoals het sneeuw
t
op de eindeloze velden

van het geheugen.

Vader kromt zijn rug

en keert voldaan naar huis.

Zwaarder wordt de slee,

langer het touw,

waar hij aan verdwijnt.

De hemel licht glanzend op,

spant zich als een scherm.

Het kind leest door,

vertaalt geheimen van bestaan:

De wereld glijdt voorbij,

mijn zoon komt mij zeer nabij.