Het dichtgeslibde kraterveld krimpt en zwelt.
Over onzichtbare paden door afval en stank
moesten wij van tempels naar een Kleurenmeer.
Hoeveel geloof werd hier ooit vergoten?

De vrouwen in het zwavelgele gras lachten
om jouw bloot, spogen siri naar mij.
De oudste, met de ogen van het meer, sloeg
het aanbod af en gebaarde naar beneden.

Uit wat ze prevelde vertaal ik zoveel later,
starend in haar blindheid op mijn scherm:
‘De lijnen. De knopen van de wereld.
Die van uw vrouw. Respecteer haar rouw.’