De kalme, Andesblauwe woede
door zoveel rivieren te worden gevoed
en voortdurend niet af te kunnen vloeien.

Verdamping ten spijt zwelt dit hoogste
bewoonbare meer regelmatig tot rampen
veroorzakende goden aan,

zet ruïnes en rietranden onder water,
riet waar de Uros hun rottende eilanden
van vlechten zoals hun voorvaderen,

vaak op de vlucht voor de Inca
en diens dorst naar slaven en bloed
voor de voortgang van de wereld.

Ik struikel op hun drijvende matten
en sleur een rek met daarop gespietste
vissen, vogels en reptielen mee.

Starend in uitdrogende ogen
vertaal ik tragiek en trots van dit volk,

ontstijgend aan gestage ondergang.

Uit: Bloedkrans, 2012.