Index  index

EEN KEUZE UIT TROPENDRIFT

DE TEMPEL VAN DE POEZIE I

 

Scherper dan jouw boos fluisterende stem

strijkt de waarheidsstraal ís nachts over de wereld

in mijn hoofd, over de doorweekte schors van taal,

waar de mannen die ik ben denken te slapen.

 

Haar blauwe licht legt vele milligrammen bloot,

het kruien van Phytocalm en Temazepam,

en dringt door tot in de wuivende valeriaan

waar de leraar op zijn zwarte bord de afstand

 

berekent tot het Zuiderkruis waarnaar de tempel

zich richt. Hij ontleedt wat moeder haar zoon

dagelijks op vier knieŽn deed bidden, en ontkent

elke vorm van bijwerking, in aller belang.

 

 

 

DE TEMPEL VAN DE POEZIE II

 

Zij belicht zijn hand, tastend al naar een stok,

het kalkstof van zijn stem, zijn droge mond

die de vorm aanneemt voor de zoetere woorden

van de minnaar, snakkend in vastgesnokte lakens.

 

Zij opent zijn ogen vol trouw, ontvouwt vuisten,

ontdoet hem van familie, de betekenis van namen.

Hij wentelt en keert, likt dwangmatig hun nerven,

liegt met zijn lijf dat zich in verlangen vertakt.

 

En licht ze door: de moeder met te ruwe tepels,

de Maagd op het medaillon, de buurvrouw met

de handen vol sop, het meisje in het kapotte park.

En jou. Voor minder neemt hij de liefde voor lief.

 

 

 

DE TEMPEL VAN DE POEZIE III

 

Diep, dieper nog, opnieuw brekend in het stilst

van dit gebouw vol tegenspraak en schrik,

valt zij samen met haar oorsprong, het hoofd

van de dichter, waar het woedt en wordt.

 

We zijn al zo lang moe, willen verder dromen

maar hij beidt zijn tijd buiten het tikken, het slaan,

schrijft over beiden, opent het geheim van moeder en

zoon, verkleedt en schminkt ze als vader en dochter.

 

Bij dageraad breekt hij op, laat ons zijn kaart,

het onbetaald verlof uit de winterse wonden thuis.

Wij willen niet uit de tempel die hier in het woud

zou staan. Overgroeid, onvindbaar moet bestaan.

 


 

Index  index